Caleidscoop Trump

Wie bij Trump consistentie zoekt, komt bedrogen uit. Hij is geen 'random respons generator' of 'a random walk', een louter toevalsbeweging, een chique manier om te zeggen: "we hebben geen flauw idee waar het heen gaat, want elke stap is volkomen willekeurig." 

Trump is iets veel fascinerender: hij is een menselijke caleidoscoop. Zijn standpunten zijn geen principes, maar scherven in zijn toverkijker.
Kijk door de koker en je ziet een patroon. Schud er even aan, en de werkelijkheid van gisteren is volledig verdwenen, vervangen door een totaal nieuw visueel spektakel. Ook ik was overtuigd dat Trump veel wilde, maar geen oorlog. Zijn witte scherven kleuren nu bloedrood. 

Neem TikTok: gisteren nog een 'gevaar voor de nationale veiligheid' dat hij per decreet wilde verbieden, vandaag een platform dat we moeten beschermen. Waarom? Omdat de scherven in de koker zijn verschoven.
Hetzelfde zien we in zijn retoriek naar Biden. De beschuldiging dat Biden een 'bedreiging voor de democratie' was, is een perfecte spiegeling. De feiten die op Trump zelf van toepassing zijn, draait hij moeiteloos 180 graden om. In zijn wereld is de aanval de enige verdediging, en de waarheid van het moment is zijn waarheid, en wie niet met mij is, is per definitie tegen mij, geleerd van George Bush jr. na 9/11.

Hoewel de patronen constant veranderen, blijft de constructie van de caleidoscoop ijzersterk, en iedereen moet toegeven: de Grootste, de Mooiste Caleidoscoop ooit gezien. In ieder geval die met de meeste kaleidoscopomanen. Zijn voorgangers zoals Keizer Nero deden het te regionaal. Die heeft het wél tot stripheld gebracht.
Er zijn verschillende elementen die nooit wijken

De ultieme Showman: Trump is en blijft een media-fenomeen. De wereld is een podium en de enige zonde is een gebrek aan aandacht. De inhoud is ondergeschikt aan het effect. En sinds dit presidentschap ook: een mensenleven is ondergeschikt aan een applaus voor de Grote Leider. Onlangs las ik dan weer dat wat nodig is voor godweetwat, in de eerste plaats leiderschap is, ik huiver steeds meer bij die term.
Ziekelijk, gevaarlijke zelfverheerlijking, malignant narcissism. Alles wat hem vleit, is waar. Alles wat hem bekritiseert, is 'fake'. Zijn ego is de filter waar de hele wereld doorheen moet.

Het Reality Distortion Field: Net als Steve Jobs of Elon Musk, bezit Trump de gave om zijn eigen werkelijkheid te projecteren. Hij past zich niet aan de feiten aan; hij dwingt de feiten – en zijn volgers – om zich aan te passen aan zijn fantastische (en soms fantasierijke) projecties. 

In de politiek verwachten we kompassen, maar we kregen een caleidoscoop. Het is verwarrend, het is grillig, maar het zorgt er wel voor dat de wereld gefascineerd, en steeds angstiger, blijft kijken naar de volgende draai aan Trumps speelgoedje. Want speelgoedjes moeten vooral 'fun' brengen